Deelnemers in zwarte shirts bij een steile trap-hindernis midden in het dorp, waar een vrouw bovenaan zandzakken aangeeft

De Nunspeetse Keiler: 'Het was afzien, maar ook gaaf'

Zij zat nog nooit op een mountainbike. Sterker nog: hard fietsen door een tunnel vond ze al spannend. Hij volbracht al eens 200 km op de Weissensee en bindt nog wekelijks zijn voetbalschoenen onder. Beiden namen ze deel aan de Nunspeetse Keiler, een uniek sportevenement in Nunspeet. Hilde Kooij en Marcel Straatman reageren op vijf stellingen.

‘IK HEB HET NOG NOOIT GEDAAN, DUS IK DENK DAT IK HET WEL KAN’

Hilde: “Ha, dat slaat natuurlijk op mij.” Marcel: “Nee, ook op mij. Deze combinatie van fietsen en hardlopen heb ik ook nog nooit gedaan.” Hilde: “Maar je bent wel sportief?” Marcel: “Ja, ik vind van wel. Ik doe aan hardlopen, wielrennen en ik heb een mountainbike. Die laatste stond eerlijk gezegd wel een beetje te verstoffen in de schuur. Ik zag het wel zitten, maar wist dat ik flink moest trainen. Dat heb ik ook direct gedaan.” Hilde: “Van tevoren dacht iedereen dat ik dit niet kon. Mijn man zei: ‘Je vindt het al spannend als je te hard door een fietstunnel gaat…’ Tja, ik ben niet zo’n durfal. Ik vond het eigenlijk vooral zielig dat Heleen (Ruiter, red.) de groep niet compleet kreeg. Ik zei gekscherend: ‘Ah joh, ik ga er vast niet dood aan. Als het je echt niet lukt, doe ik mee’. Dat was een soort vrijbrief die ik gaf en voor ik het wist werd het werkelijkheid. Ik heb veel angsten overwonnen. Of in ieder geval in de ogen gekeken.” Marcel: “Dat had ik niet. Ik vond het vooral mooi om een uitdaging te hebben, mezelf te pushen om weer te trainen. Dat vind ik lekker.”

'Met mij ga je de Keiler niet winnen. De angst blijft'

‘EEN TEAM IS ZO STERK ALS Z’N ZWAKSTE SCHAKEL’

Marcel: “Dat is het leuke, dat hoeft juist niet op de Keiler. Het leuke van een team is dat je elkaar op kunt vangen. Al is sportief zijn wel een vereiste.”
Hilde: “Inderdaad. Ik was de zwakste schakel en we zijn zeker niet als laatste geëindigd. We waren als team sterk.”
Marcel: ‘’Volgend jaar kunnen we tactisch gezien dingen anders doen. Wij hadden ons niet echt voorbereid, jullie hadden wel een strijdplan bedacht.’’
Hilde, lachend: “Ja en toen ging alles anders! Het tactische plan is een beetje door mij om zeep geholpen. Ondanks dat was het wel goed dat we het hadden, het gaf duidelijkheid.”

Een deelnemer in Van Werven-wielershirt duwt zijn mountainbike tussen de dranghekken door, een tweede renner erachter

Een groep deelnemers sprint weg onder de startboog met sponsordoeken; de klok erboven staat op 1:30:01

Deelnemers met touwen en zandzakken bij de trap-hindernis, met witte ballonnen boven het parcours

‘IK WIST VAN TEVOREN, DAT IK HET PAS ACHTERAF LEUK ZOU VINDEN’

Hilde: “Nee. Je weet dat je bij dit soort evenementen een kick krijgt. Het is leuk. En spannend. En angstig. Ik wist het zeker: ‘Dit gaat tof zijn.’”
Marcel: “Ik vond het achteraf nog leuker dan ik verwacht had. In die vier uur dat je bezig bent, heb je ook veel lol met elkaar.”
Hilde: “Vond ik het achteraf leuk? Nee. Ik vond het een tegenvaller. Ik heb namelijk de verkeerde fietsroute gepakt. Ik was té gefocust op de route van rode bordjes, waardoor ik een bord met de splitsing tussen recreantenklasse (12 km, red.) en wedstrijdklasse (22 km, red.) heb gemist. Ik ging al kilometerslang door de smalle Nunspeetse bospaadjes, tot ik eindelijk bij een stempelpost kwam en vroeg: ‘komt hier nog eens een einde aan?!’. Daar hoorde ik dat ik een wedstrijdlus fietste en op het verste punt was. Nou, ik kon op dat moment wel janken. En dat heb ik ook gewoon even gedaan. Ik ben doorgegaan en heb de laatste lus nog samen met het team meegedaan. Voor mij was de Keiler dus oneindig lang fietsen, in m’n eentje, in het bos. Maar het evenement is wel tof, zo zie ik het nog steeds.”
Marcel: “Dan moet je volgend jaar sowieso weer meedoen. Al is het alleen maar voor het gevoel. Dan krijg je er een andere beleving bij. Mensen in het dorp staan te klappen en te juichen. Er was een oud vrouwtje op een rollator die ons volop stond aan te moedigen. Dat vond ik fantastisch.”

‘MEEDOEN IS BELANGRIJKER DAN WINNEN’

Hilde: “Ja, absoluut. Ik wil vooral bewijzen dat ik het kan. Tussentijds stoppen voelt voor mij als verliezen. Dat ik het heb volbracht, voelt als een opluchting. Maar ik had graag meer dienstbaar willen zijn aan het team.
Marcel: “Ik ben fanatiek en wil graag winnen. In dit geval was dat niet reëel. Ik wil het uiterste uit mezelf halen en niet het gevoel hebben dat ik méér had kunnen doen. Deze Keilerdag zie ik wel als winst. We hebben heerlijk getraind, meegedaan, alles volbracht en zijn geëindigd als keurige middenmoot.”

'Het was afzien, maar ook gaaf'

‘EENS MAAR NOOIT WEER?‘

Marcel: “Nee hoor. Het was afzien, maar ook gaaf. Ik zou zonder twijfel weer meedoen.
Hilde: “Met mij ga je de Keiler niet winnen. De angst blijft. Ik blijf een soort van zwakke schakel met het fietsen. Ik ben toch meer een dansmeisje, haha. Maar ik zou het zonder gekheid nog wel een keer doen. Het event is wel heel tof.”

De deelnemers

Hilde Kooij (36) is communicatiemedewerker bij Van Werven. Ze is getrouwd met Hans en moeder van Nina (5). Hilde zit op jazzballet. Ze kan naar eigen zeggen niet meedoen aan So you think you can dance, maar staat wel in de Spiegel met de jaarlijkse voorstelling. Plezier is haar voornaamste drijfveer.

Marcel Straatman (43) werkt als manager sales bij Heicom. Jarenlang speelde hij in het eerste team van Sp. Teuge. Nog steeds voetbalt hij hier, weliswaar in een veteranenteam, maar met hetzelfde fanatisme als in zijn twintiger jaren. Enthousiasme en fanatisme kenmerken hem. Marcel is getrouwd en vader van twee zoons en een dochter.